دانلود پروژه کار آفرینی مصنوعات چوبی

طرح توجیهی مصنوعات چوبی بخش چهارم

طرح توليد (طرح عملياتي)

1-1- تبديل چوب به قطعات كوچكتر
حدود1/5 سطح كره زمين پوشيده از جنگل است و انسان بطور مداوم چوب مورد نياز خود را از اين جنگلها استخراج مي كند. اما از آنجايي كه اين منابع محدودند، اخيراً در بسياري از نقاط دنيا چوبهاي نرم به عنوان يك محصول كشت مي شود.
بيشتر درختان ابتدا با اره هاي برقي قطع مي شوند و پس از قطع شاخ و برگ، تنه آنها به نزديك ترين كارخانه اره كشي انتقال مي يابد. در برخي نقاط دنيا كنده هاي درخت را به صورت كلك هاي بزرگ در آب رودخانه ها شناور مي سازند و به كارخانه منتقل مي كنند. در نقاط ديگر با استفاده از فيلمها، تراكتورهاي بزرگ؛ كاميونها و يا قطارهاي مجهز و مخصوصي كنده ها را جابجا مي كنند. كنده هاي درخت در كارخانه اره كشي به شكلها و اندازه هاي مناسب در مي آيد. غالباً تنه درخت را به صورت تير چهارگوش(الوار) در مي آورند؛ زيرا به اين ترتيب بخش عظيمي از زوائد آن از بين مي رود وكار كردن با آن نيز آسانتر مي شود.
يكي از روشهاي معمولي برش تنه درخت، برش سراسري است. اين روش ضايعات كمي ايحاد مي كند، اما الواري كه به اين طريق توليد مي شود، آمادگي زيادي براي تاب برداشتن دارد و بعدها براي نجاران مشكلات خاصي به وجود مي آورد، چوب سخت كه در ساخت لوازم خانگي يا ديگر كارهاي تزئيني مورد استفاده دارد، با اره كشي تماشي (اره كشي مقتاطع) يثا ربع بري به قطعات كوچكتر تقسيم مي شود. به اين ترتيب قطعاتي با اندازه هاي گوناگون به دست مي آيد و با فت چوب به بهترين شكل نمايان مي شود. بعلاوه احتمال تاب برداشتن قطعات نيز به حداقل مي رسد.
در كارخانه اره كشي، چوب به دقت مورد بازديد قرار مي گيرد تا نواقصي چون شكاف در امتداد بافت چوب كه «ترك» ناميده مي شود و پوسيدگي ناشي از هجوم حشرات يا قارچها آشكار شود. پس از خشك كردن چوب، آن را به قطعاتي با ابعاد استانداري مي برند، هر يك از قطعات استاندارد بر حسب اندازه مقطع عرضي نام به خصوصي دارد، مثل: الوار، الوار كوچك، تخته باريك، تخته چهارگوش و ... كه بسياري از اينها قبل از فروش، با ماشين رنده زده مي شوند.
1-2- خشك كردن 
وقتي كه درخت قطع مي شود، حاوي مقدار زيادي رطوبت است. در اين حالت چوب را «تر» مي گويند. رطوبت موجود در چوب، كار اره كشي ار مشكل و عمل هموار سازي (رنده كردن) را تقريباً غير ممكن مي كند. چوب تر پس از مدتي جمع مي شود و شكاف برمي دارد. براي جلوگيري از اين مشكلات، چوب را طي مراحل كنترل شده اي خشك مي كنند. خشك كردن چوب را مي توان به طريق زير انجام داد:
خشك كردن طبيعي در هواي آزاد: در اين روش چوبها را به دقت بر روي هم مي دهند، به اين ترتيب كه بين آنها تيركهايي (با مقطع cm 5/2 × cm 5/2) مي گذارند تا از تماس آنها با هم جلوگيري شود. اين امر سبب مي شود كه هوا بخوبي در بين چوبها جريان پيدا كند. 
هر يك از تيركها دقيقاً بالاي تيرك پاييني قرار مي گيرد زيرا در غير اين صورت تخته ها در اثر وزن خود تاب بر مي دارند. كل توده چوبها، با الوار يا ستونهاي آجري از سطح زمين بالا نگه داشته مي شود. معمولاً در بالاي توده چوبها سقف شيب داري بر پا مي كنند تا از تابش مستقيم نور خورشيد و ريزش باران بر روي آنها جلوگيري شود. 
خشك كردن طبيعي چوب به كندي صورت مي گيرد و ممكن است خشك شدن كامل ماهها و يا ختي سالها به طول انجامد، براي سرعت بخشيدن به اين روند، گاه خشك سازي طبيعي با خشك كردن در كوره توأم مي شود. اين عمل در يك كوره آجري به مرحله اجرا در مي آيد و طي آن چوبها با تيركهايي كه بين آنها قرار مي گيرد، در واگنهايي چيده مي شوند و به داخل كوره انتقال مي يابند. در داخل كوره، بخار كنترل شده و وزش هواي داغ به تدريج رطوبت موجود در چوبها را كاهش مي دهد. با اين روش عمل خشك سازي، تنها  چند هفته به طول مي انجامد.
براي حفظ و پايداري و استحكام چوب، درصد كمي از رطوبت آن را باقي مي گذارند. حتي چوبهايي كه به دقت خشك شده اند نيز مشكلاتي براي صنعتگران بوجود مي آورند كه بايد در طرح و ساخت كارها در نظر گرفته شود. يكي از جدي ترين معايب در چوبهاي پهن، ترك خوردن است. قطعات كوچكتر نيز در امتداد طول خود تاب بر مي دارند و يا شكم مي دهند. بهترين روش نگهداري چوب، قرار دادن آن در مكاني سرد و خشك است.
1-3- تخته چند لايه:
الوارها و تخته ها حتي پس از فرايند خشك سازي نيز مقداري رطوبت در خود دارند، چوب به تدريج با از دست دادن اين رطوبت تاب بر مي دارد و همچنين مسأله كار دقيق با آن را مشكل مي كند.
از سوي ديگر اگر مثلاً براي ساختن رويه ميز، يك قطعه چوب پهن لازم باشد، در آن صورت بايد چندين تخته را در كنار هم قرار داد و لبه هاي آنها را به هم متصل كرد. براي رفع مشكلاتي از اين قبيل، تخته هاي مصنوعي مختلفي ساخته مي شود كه معمول ترين آنها تخته چندلاست. تخته چند لا از چند لايه يا ورقه به هم چسبيده ساخته مي شود. لايه ها را طوري بر روي هم قرار مي دهند كه بافت هر يك مخالف جهت باقت ديگري قرار گيرد. علت وجود رگه هاي تاريك و روشن در لبه هاي تخته هاي چندلا نيز همين امر است. چسباندن لايه ها به اين روش، از پيچ وتاب برداشتن چوب پيشگيري مي كند و سبب پايداري و استحكام ورقه چوب مي شود؛ بعلاوه اين نوع چوب را مي توان از همه جهات با  اره برش داد، بدون آنكه خطر ايجاد شكاف در طول بافت مطرح باشد.
تخته چندلا به صورت ورقه هاي بزرگ با ضخامتهاي مختلف توليد مي شود. با وجود اين روقه هاي بزرگ، لزوم اتصال بعدها (به هنگام وصل چند قطعه تخته به هم) از بين مي رود. گاه تخته هاي چندلا را از چوبهاي زيبا، گران و كميابي روكش مي كنند.
لايه هاي مورد استفاده در ساخت تخته چندلا را به دو طريق برش مي دهند. در هر دو روش، ابتدا براي نرم كردن چوب آن را در معرض بخار قرار مي دهند، در روش نخست چوب نرم شده را در دستگاه بزرگي شبيه تراش مي گذارند. اين دستگاه تيغه بزرگي دارد كه چوب نرم را برش مي دهد و آن را مانند طومار كاغذ باز مي كند. در روش دوم، كنده به صورت چهارگوش در مي آيد و برشهاي عرضي از آن تهيه مي شود. پس از برش، لايه ها را مرتب مي كنند و بهترين آنها را براي سطح خارجي تخته چندلا در نظر مي گيرند. چسب به وسيله غلتك بر روي لايه ها زده مي شود. پس از چسباندن لايه ها به هم ورقه تخته  چندلا را همراه با حرارت تحت فشار قرار مي دهند تا چسب كاملاً خشك شود.
1-4- ساير تخته هاي مصنوعي
تخته چندلاهاي ارزان از قبيل تخته هاي مورد استفاده در صندوقهاي چاي، يك لايه اضافي مركزي ضخيم دارند. تخته چندلاهايي كه بيش از 18 ميليمتر ضخامت داشته باشند، سنگين در مي آيند. از نظر توليدي مقرون به صرفه نيستند. براي ساخت اين نوع تخته چندلا (با ضخامت بيش از mm 18) معمولاً از لايه هاي سبك تر و ارزان تر استفاده مي شود. تخته سه لا داراي يك بخش مركزي است كه با قطعاتي از جنس چوب نرم، به پنهاي 7 ميليمتر ساخته شده و بين دو روكش به ضخامت 3 ميليمتر قرار گرفته است. روكش ها طوري قرار مي گيرند كه طرح بافت آنها با قطعات مغزي زوايه قائمه ايجاد كند. اين امر سبب ايجاد تخته اي با كيفيت استحكام بالا مي شود كه براي روكش تزئيني لوازم خانگي مناسب است. انواع خاصي از تخته سه لا وجود دارد كه قطعه مركزي آنها ورقه ورقه است. نوعي كه پهناي قطعات مركزي آن حدود 25 ميليمتر است، براي ساختن مبلمان به كار مي رود. نوع ديگري كه پهناي قطعات مركزي آن به بيش از 80 ميليمتر مي رسد، از نوع چوبهاي درجه پاييني است كه براي فرش كف منازل، ساختن قالبهاي بتون ريزي و ساختمانهاي قابل حمل مورد استفاده قرار مي گيرد.
نئوپان چوبي است كه استفاده از آن متداول شده است. اين چوب از ضايعات چوبهاي ديگر، خرده هاي چوبي و چوبهاي درختان غير مفيد ساخته مي شود كه چسب هاي مصنوعي تركيب و به هم فشرده مي شوند. نئوپان چوب محكم و ارزاني است كه غالباً براي بهبود كيفيت آن از خرده چوبهاي ظريف و نرم در دو سطح آن استفاده مي شود. اتصال قطعات اين چوب به هم مشكل است، اما نوع روكش دار آن براي ساختن رويه ميز و لوازم ساده ديگري چون قفسه كتاب مناسب است. لبه هاي تخته نئوپان را نيز مانند ساير تخته ها بايد با نوارهاي چوبي روكش كرد.
فيبر چوبي است مصنوعي كه به صورت روقه هاي نازك (بين 2 تا 6 ميليمتر ضخامت) توليد مي شود. مراحل ساخت فيبر به اين صورت است كه ابتدا ضايعات چوب را كاملاً خرد مي كنند، سپس به صورت خمير در مي آورند، آنگاه خمير حاصل را با چسب هاي خاصي (رزين ها) تركيب مي كنند و بعد آن را تحت حرارت و فشار قرار مي دهند. يك رويه فيبر هموار و نرم و يك رويه آن ناهمورا و منسوج است. براي كارهايي چون قفسه هاي آسپزخانه كه نياز به نقاشي دارند، استفاده از فيبرهاي روغني مناسب تر است.
1-5- نشانه گذاري (خط كشي)
اندازه گيري و نشانه گذاري دقيق چوب از كارهاي ضروري است و مهمترين ابزار براي انجام كار خط كشي است. به طور كلي سه نوع خط كش اصلي وجود دارد كه عبارتند از: خط كش تاشو، نواري فلزي و خط كش فولادي، صفر تمام خط كش هاي نجاري، درست روي يكي از دو لبه آنها قرار دارد؛ به اين ترتيب اندازه گيري ابعاد داخلي كار نيز ميسر مي شود.
هنگامي كه عمل اره كشي يا برش با اسكنه در عرض بافت چوب(عمود بر خطوط آن) انجام مي گيرد، ابتدا بايد سطح آن را با چاقوي نشانه گذاري برش داد. اين عمل باعث مي شود كه كار با اسكنه به دقت صورت گيرد و هنگام اره كشي نيز سطح زيرين چوب صاف و هموار در آيد. هنگام نشانه گذاري بايد تنها يك برش صاف بر روي چوب ايجاد شود و در غير اين صورت دقت عمل از بين مي رود.
براي نشانه گذاري به موازات لبه هاي چوب و يا امتداد بافت آن، بايد از خط كش تيره داراستفاده شود. معمولاً براي مبتديان كاربرد اين خط كش مشكل به نظر مي آيد. سوزن را به آرامي بر سطح چوب كشيد. طرز قرار گرفتن خط كش، موجب مي شود كه حركت سوزن تحت تأثير خطوط بافت قرار نگيرد و خط موج دار ايجاد نشود. براي نشانه گذاري اتصالات كام و زبانه خط كش مخصوصي استفاده مي كنند كه داراي دو سوزن است.
استفاده از كارد و خط كش سوزني در قسمت هايي از كار كه اثر آن باقي مي ماند، صحيح نيست. در اين موراد بهتر است از يك مداد نرم (مانند HB يا B ) با نوك تيز استفاده شود.
گونيا از وسايل ديگر خط كشي است كه داراي زوايه قائمه است و براي آزمايش قائم بودن گوشه ها هنگام طراحي و اتصال قطعات به كار مي رود. وقتي كه گونيا و كارد نشانه گذاري براي خط كشي استفاده مي شود، بهتر است برش در امتداد لبه خارجي تيغه گونيا انجام شود. گونياي فارسي نوعي ديگر از گونياست كه براي زاويه 45 و 135 درجه تنظيم شده است. علاوه بر گونياي معمولي و فارسي وسيله ديگري به نام گونياي قابل تنظيم يا گونياي تاشو وجود دارد كه مي توان آن را براي تمام زوايا تنظيم كرد. عمل تنظيم در امتداد شكاف طويل تيغه انجام مي شود. اين وسيله براي نسخه برداري زوايا مناب است غابلاً براي نشانه گذاري اتصالات دو چلچله اي مورداستفاده قرار مي گيرد.

 

0 نظر

نظر محترم شما در مورد مقاله های وب سایت برنامه نویسی و پایگاه داده

نظرات محترم شما در خدمات رسانی بهتر ما را یاری می نمایند. لطفا اگر مایل بودید یک نظر ما را مهمان فرمائید. آدرس ایمیل و وب سایت شما نمایش داده نخواهد شد.

حرف 500 حداکثر